Zdumiewające jest, jak wielką słabość ludzkie istoty płci (z rzadka) pięknej, żywią wobec białych spodni rurek. Problem tkwi w tym, że większość z nich nie dostrzega (notabene rzucającego się w oczy) faktu, że kolor ten ma tendencje do pogrubiania osobnika noszącego, a tego typu krój spodni polecany jest raczej szczupłym. Jakoś niewiele osób nosi chętnie białe rajstopy, tymczasem białe portki cieszą się niegasnącą popularnością, noszone na ogół do koszmarnych półkozaków na płaskiej podeszwie, co dodatkowo pogłębia wrażenie, że patrzy się na odnóża krasnoluda w spodniach od zimowego zestawu maskującego, nawet jeśli właścicielka odnóży nosi rozmiar 36. Rzut okiem do lustra, ludzie.

Czy zaprzestano już kompletnie produkcji kozaków/oficerek ze sznurowaniem z przodu? Czy zaprzestano produkcji odzieży z bawełny i innych naturalnych tkanin? Gdzie się nie ruszę, wszystko ma domieszkę poliestru czy innego świństwa. Czy koszule z bawełny bądź wełny można dostać już tylko w Wólczance od 200 zł w górę?

Zabrałam się ostatnio za Georgie! Rumiko Igarashi, spędziwszy kilka godzin pękając ze śmiechu. To wręcz wzorcowo oldskulowe shoujo, z tymi wielkimi, gwiaździstymi oczami, masą blond loków głównej bohaterki i zdumiewająco częstymi dla mang z tego okresu podtekstami shoujo-ai i crossdressingiem. Akcja toczy się w dziewiętnastym wieku, toteż autorka bezwstydnie korzysta z okazji, by na co drugiej stronie zaprezentować kolejną kreację, z wręcz fetyszyzującą starannością rysując piany koronek, oceany falban, hafty, kokardki, mufki, pelerynki, szale, fartuszki, czepki udekorowane bukietami kwiatów, kapelusze jak torty ślubne i krynoliny, które nie powinny mieścić się w dwuskrzydłowych drzwiach. Wszystko oczywiście w otoczeniu równie pietycko wyrysowanych kwiatów, wylewających się z kadrów na pozostałe panele. Ile czasu zajmowało dostarczenie tego do druku?

Biografia del Caribe skolidowała mi przy okazji z oglądaniem Tudorów, toteż dowiedziałam się trochę więcej o Karolu Hiszpańskim (i jego habsburskim podbródku) i biszonenowatym Franciszku I. Poza tym, jeśli nie liczyć niektórych kostiumów i widoków, serial nie zachwyca. Bohaterowie nie nadają się jakoś do lubienia (poza kompletnie wymiatającym Peterem O'Toole, który w roli podstęnego papieża kradnie wszystkim odcinek ilekroć pojawia się na ekranie): Henryk jest koszmarnie wkurzający, jego żony - parada mało adekwatnych historycznie, smukłych, białozębych i gładkolicych piękności - beznadziejnie zakochane/zdzirowate/głupie/zwyczajnie nudne, doradcy i dwór zdumiewająco mało wyróżniający się, poza usytuowaniem po danej stronie barykady, nie licząc może Cromwella, który i tak z czasem (podobnie jak i spora część obsady) kończy na szafocie. Wiem dobrze, że serial nie jest specjalnie wierny prawdzie historycznej, niemniej trudno chwilami nie dostać choćby tiku nerwowego na widok niektórych nieścisłości.

Jutro powrót na uczelnię, po kilku tygodniach symulowania choroby. Tym razem na poważnie.